توگویی اهل یک کشور برهنه پا برهنه سر

دمن چون وادی ایمن چمن چون سینه سینا

چه درهامون چه دربستان صف اندرصف گل وریحان

ز یک سو لاله نعمان ز یک سو نرگس شهلا

چمان در خشکسال اندر به هامون بهر استسقا

چمن از فر فروردین چنان نازان به دشت چین

که طوس از فر شاه دین برین نه گنبد خضرا