ز درعت حلقه یی گردون ز تیغت شعله یی کانون

روان را از تو آرامش خرد را از تو استغنا

به کلک قدرت داور تو بودی آفرین گستر

نزاده چارگان مادر نبوده هفتگان آبا

ز قهرت لطمه یی جیحون ز ملکت خطوه یی بیدا

اگر لطف تو ای داور نگردد خلق را رهبر

ز آه خلق در محشر قیامتها شود بر پا