زهی ای نخل باغ دین کت اندر دیده حق بین

ز قهرت لطمه یی جیحون ز ملکت خطوه یی بیدا

اگر لطف تو ای داور نگردد خلق را رهبر

ز آه خلق در محشر قیامتها شود بر پا

نماید خوشه پروین کم از یک خوشه خرما

در اوصاف تو قاآنی دهد داد سخندانی

کند امروز دهقانی که تا حاصل برد فردا