بوسه زدن بر لبی چو لاله حمرا

خندان خندان دوید و پیش من آمد

دوخت دو لب بر لبم که بوسه بزن ها

الحق شرم آمدم بدین لب منکر

کاین لب همچون ز لوی من نه سزا بود

بر لبکی سرخ تر ز خون مصفا

گفتمش ای ترک داده گیرد و صد بوس