کاین لب همچون ز لوی من نه سزا بود

دوخت دو لب بر لبم که بوسه بزن ها

الحق شرم آمدم بدین لب منکر

بوسه زدن بر لبی چو لاله حمرا

بر لبکی سرخ تر ز خون مصفا

گفتمش ای ترک داده گیرد و صد بوس

کز لب لعل تو قانعم به تماشا