بر لبکی سرخ تر ز خون مصفا

الحق شرم آمدم بدین لب منکر

بوسه زدن بر لبی چو لاله حمرا

کاین لب همچون ز لوی من نه سزا بود

گفتمش ای ترک داده گیرد و صد بوس

کز لب لعل تو قانعم به تماشا

روی ترش کرد وگفت کبر فروهل