گفتمش ای ترک داده گیرد و صد بوس

بوسه زدن بر لبی چو لاله حمرا

کاین لب همچون ز لوی من نه سزا بود

بر لبکی سرخ تر ز خون مصفا

کز لب لعل تو قانعم به تماشا

روی ترش کرد وگفت کبر فروهل

کز تو تولا نکو بود نه تبرا