کز لب لعل تو قانعم به تماشا

کاین لب همچون ز لوی من نه سزا بود

بر لبکی سرخ تر ز خون مصفا

گفتمش ای ترک داده گیرد و صد بوس

روی ترش کرد وگفت کبر فروهل

کز تو تولا نکو بود نه تبرا

شاعر و آنگاه رد بوسه شیرین