چون کند از روی لطف شعر من اصغا

گفتم رو روکه کار اگر به شه افتد

شاه مرا برگزیند از همه دنیا

شه نخرد شعر دلکش تو به مویی

گفت مزن لاف و عشوه کم کن از یراک

مایه شعر تو از منست سراپا

گر نکشد سرخ گل نقاب ز چهره