گر نکشد سرخ گل نقاب ز چهره

چون کند از روی لطف شعر من اصغا

گفت مزن لاف و عشوه کم کن از یراک

مایه شعر تو از منست سراپا

بلبل مسکین چگونه برکشد آوا

شادی خسرو بود ز طلعت شیرین

ناله وامق بود ز الفت عذرا