خنده کنان گفت کاین تعلل تاکی

ترک وصال عزیزگفت زلیخا

گفتمش ای ترک در لبان توگویی

رحل اقامت فکنده است مسیحا

خیز و بگو مدحی از شهنشه دارا

غره او را به چشم کردم و در مدح

غره صفت خواندم این قصیده غرا