خیز و بگو مدحی از شهنشه دارا

گفتمش ای ترک در لبان توگویی

رحل اقامت فکنده است مسیحا

خنده کنان گفت کاین تعلل تاکی

غره او را به چشم کردم و در مدح

غره صفت خواندم این قصیده غرا

تا ز زوالست لایزال مبرا