تا ز زوالست لایزال مبرا

خیز و بگو مدحی از شهنشه دارا

غره او را به چشم کردم و در مدح

غره صفت خواندم این قصیده غرا

ملک ملک باد از زوال معرا

راد محمد شه آنکه آتش قهرش

می بگدازد چو موم صخره صما