شعر نشایدش خواندن از در معنی

نظم تو آیین ببین و شیوه شیوا

هزل من از جد دیگران بود اولی

خاصه چو افتد قبول شاه معلا

هرچه به صورت مردفست و مقفا

مرثیه دانش نه شعر آنکه چو خوانند

پیچ و خم افتد ز رنج و غصه در امعا