ابنای جهان را به گه عرض ضمیرت

وی تیغ تو رخشنده تر از برق به هیجا

هردم سخن از قهر تو دوزخ بود آن دم

هرجا صفت از خلق تو جنت بود آنجا

زین روی بدن سر سویداست هویدا

گر صاعقه قهر تو برکوه بتابد

پیکان دمد اندر عوض خار ز خارا