بنشاندمش به مجلس و از زلفکان او

وین قصه راست شدکه به بحر است عنبرا

بر روی زرد من لب شیرین به عشوه سود

وین حرف شد یقین که به نی هست شکرا

از بهر خویش کردم بالین و بسترا

بی شمع و بی چراغ ز روی منورش

شد همچو روز روشن بزمم منورا