مسکینی از جفای جهان با توانگرا

تا رفته رفته پرسشی از حال من نمود

هم زان قبل که مهتری از حال کهترا

گفتا چه می کنی و چسانی و حال چیست

گفتم میان فقر و غنایم وزین قبل

خنثاست بخت من که نه ماده است و نه نرا

نفسم صبور و قلب شکور است لاجرم