تبیره زدندی همی شست جای

پس پشت او سالخورده گوان

چنان شد ز لشکر در و دشت و راغ

که بر سر نیارست پرید زاغ

جهان را نه سر بود پیدا نه پای

به هنگام بشکوفه گلستان

بیاورد لشکر ز زابلستان