صدرا امیر دیوان دانم که با تواش

ورنه سبب کدام که چرخ است اخضرا

محروم باد حاسد او از لقای او

زیراکزین بتر نتوان یافت کیفرا

صدقیست بینهایت و مهریست بیمرا

تنها نه با جناب تو از فرط اتحاد

چون یک روان پاک بود در دو پیکرا