مهر دوکس به پارس مرا پای بست کرد

اندوه او نمی رود از دل به در مرا

احسان او چو خون به عروقم گرفته جای

خونی که بیشتر شود از نیشتر مرا

وز آن دو سرنوشت هزاران خطر مرا

نگذاشت مهرشان که کنم رو به هیچ سوی

تا ماند جان به لجه اندوه در مرا