که او از پی واژ شد زشت گوی

کمر بر میان سوک را بسته ام

دل او سراسر پر از کین اوست

زبانش پر از رنج و تیماراوست

تو از بی خرد هوشمندی مجوی

چو مریم برفت این سخنها بگفت

نیاطوس بشنید و کینه نهفت