چو مریم برفت این سخنها بگفت

زبانش پر از رنج و تیماراوست

که او از پی واژ شد زشت گوی

تو از بی خرد هوشمندی مجوی

نیاطوس بشنید و کینه نهفت

هم از کار بندوی دل کرد نرم

کجا داشت از روی بندوی شرم