لبریز نموده جیب و دامان را

بوی گل و رنگ گل بهم گویی

با مشک سرشته اند مرجان را

آن ابر بهار بین که ازگوهر

آن قوس قزح نگرکه تو بر تو

آویخته پرده های الوان را

وان سنبلکان نگرکه بی شانه