یک بیت تو صد هزار دیوان را

شمشیر توکوه را زهم درد

زآنگونه که ماهتاب کتان را

رونق برد ازکمال شیوایی

هرگه که به قصد بزم بنشینی

بینند پر از نشاط ایوان را

وانگه که به عزم رزم برخیزی