آید به نظر همی سخندان را

سوده است مگر عطاردکلکت

بر جای مداد جرم کیوان را

کاندر سخن تو رفعت کیوان

زانسان که فلک اسیر حکم تست

گویی نبود اسیر چوگان را

از رشک کفت چو لعل رمانی