مزن بر آتش کین همچو باد دامان را

ز شور و طیش چه دیدی به سور و عیش گرای

که حاصلی به ازین نیست دور دوران را

ز سینه کینه بپرداز وکار آب بساز

چهارماهه نه بس بود شور و فتنه و جنگ

که باز زین زنی از بهرکینه یکران را

به زلفکان سیاهت به جای مشک و عبیر