چو در شود به گلوی خورنده از دل جام

یکی ز خلق بپوش آن دو چشم فتان را

بیار از آن می چون ارغوان که مدحت آن

میان جمع به رقص آورد سخندان را

ز دل برون فکند رازهای پنهان را

از آن شراب که گر بیندش کسی شب تار

کند نظاره به ظلمات آب حیوان را