به آب و آینه ماند ضمیر روشن تو

چنان که آب ستغفار لوث عصیان را

زمانه بی مدد حزم تو ندارد نظم

که بی خرد اثر نطق نیست حیوان را

که آشکارکند رازهای پنهان را

به دست راد تو بیچاره ابرکی ماند

چه جرم کرده که مستوجبست بهتان را