خواهی عزیز مصر جهان گشتن

تا حرز جان بود دل پژمان را

دیگر ممان به پارس که رونق نیست

در ساحتش فصاحت سحبان را

بدرودگو چو یوسف کنعان را

جایی که پشک ومشک به یک نرخست

عطارگو ببندد دکان را