زانگشت دیو مردم می پوشم آن نگین را

من شوخ پارسی گو دانی که پارسایم

آماج تیر شهوت نتوان نمود دین را

در حقه دان نقره دارم نگین لعلی

گه گه به کنج خلوت گر با تو حالتی رفت

از خاینان دولت فرقی بود امین را

آخر تو ز اهل راهی مداح پادشاهی