گه گه به کنج خلوت گر با تو حالتی رفت

آماج تیر شهوت نتوان نمود دین را

در حقه دان نقره دارم نگین لعلی

زانگشت دیو مردم می پوشم آن نگین را

از خاینان دولت فرقی بود امین را

آخر تو ز اهل راهی مداح پادشاهی

خرسند داشت باید مداح اینچنین را