گر نام عزم او را بر باره یی نگارند

دندانها رباید از مده حرف شین را

چون گوهر وجودش از ماء و طین سرشتند

بر نه سپهر فخر است تا حشر ماء و طین را

ناردگشوگردون آن باره حصین را

شاها ز خدمت تو هرگه که دور مانم

حنانه وار هردم از دل کشم حنین را