گه گویمی به ساقی پر ساز ساتکین را

در دولت تو باید من بنده راکه هرشب

از می نشاط بخشم این خاطر حزین را

گه گویمی به مطرب بنواز ارغنون را

بر فرق او فشانم که زر شش سری را

در مشت این گذارم گه گوهر ثمین را

تا آن به می طرازد آن جام زرفشان را