فراز سرو بوستان نشسته اند قمریان

ز مغز می پرستها نشانده می خمارها

ز ریزش سحابها بر آبها حبابها

چو جوی نقره آبها روان در آبشارها

چو مقریان نغز خوان به زمردین منارها

فکنده اند غلغله دو صد هزار یکدله

به شاخ گل پی گله ز رنج انتظارها