آفتابم من چرا جان را بکاهم چون هلال

سر به بدنامی برآرم درمیان شیخ و شاب

ازخدا وز خویش شرمم باد آخر تا به کی

روح را زاطوار ناشایسته دارم در عذاب

شاهبازم من چرا بیغاره یابم از ذباب

من که برگردون زنم خرگاه دانش از چه رو

درگلوی جان چو میخ خرگهم باشد طناب