زابلهان کند فهم و جاهلان دیریاب

مصلحت را صد هزار افسانه گوید با رقیب

خوابش آید خودز وصل دوست گردد کامیاب

مغزگفتی نغزگفتی لیک قاآنی بترس

راه تنگست و فرس لنگست و معبر پر ز سنگ

ای سوار تیز رو لختی عنان واپس بتاب

بیش ازینت حدگفتن نیست ورگویی خطاست