گفت از چه خواب می نروی دادمش جواب

دوشم مگر چه بودکه هیچم نبرد خواب

پروین به رخ فشاندم تا سر زد آفتاب

بیدار بود خادمکی در سرای من

کامروز بخت خواجه ز من پرسشی نمود

زین پس چو بخت خواجه نخواهم شدن به خواب

گفت ار چنین بود قلمی گیر وکاغذی