در دل نشسته بود چو خورشید بی نقاب

او هست جان پاک و جهان مشتی آب و خاک

زین پاکتر بگویم هم اوست خاک و آب

یک لحظه پیش ازین که نگارم مناقبش

چون مدح او نوشتم اندر حجاب رفت

زیراکه لفظ و خامه شد اندر میان حجاب

نی نی صفات من بود اینها نه وصف او