بسوزاد قلبش چو قندیل راهب

پلنگان به صحرا نهنگان به دریا

ز خشم تو خائف ز قهر تو هارب

به توکج رود هرکه چون خط ترسا

به تن باز ناید ز انفاس عیسی

روانی که از رحمتت گشته خائب

ز مکتوبه یی داده کلکت جهان را