که از پیش من تیز بشتافتی

ز بدها تو بودی مرا دستگیر

چرا چاره جستی ز همراه پیر

مگر همرهان جوان یافتی

جوان را چو شد سال برسی و هفت

نه بر آرزو یافت گیتی برفت

همی بود همواره با من درشت