خرامان و سرمست و مخمور و بیخود

چو آویزه در ز جعدکواعب

درآمد ز در آن بت مهر چهرم

پراکنده بر ماه مشک از دو جانب

شکسته کله تاب داده ذوائب

چو بنشست برخاستم از سر جان

سرودم که ای جان به وصل تو راغب