هر سوالی را دهد از لطف بی منت جواب

گر همه البرزکوه از آتش شمشیر تو

پیکرش گوگردسان فانی شود از التهاب

خسروا طبع کریمت کوه را ماند از آنک

باسحاب رحمتت جیحون شوددریای خشک

با شرار خنجرت هامون شود دریای آب

تا بیاساید زمین مانند حزمت از درنگ