نیست محتاج خودآرایی خدا را آفتاب

تو جوانی با توان و من توانی ناتوان

کی توانی گردد از وصل جوانی کامیاب

گر ز خودرایی خودآرایی که من بیخود شوم

بس که لاغر ز اشتیاقم بس که دلتنگ از فراق

بی خلیلم چون خلال و بی حبیبم چون حباب

بی تو ای رشک روان بارم به رخ اشک روان