آنچنان اشکی که رشک از وی برد لعل مذاب

بس که لاغر ز اشتیاقم بس که دلتنگ از فراق

بی خلیلم چون خلال و بی حبیبم چون حباب

بی تو ای رشک روان بارم به رخ اشک روان

جلوه خورشید و ما هم از توکی بخشد شکیب

کی شنیدستی که گردد نشنه سیراب از سراب

سیم در سنگست سنگ اکنون ترا در سیم در