نه چو من یک تن ثناخوانت ازینسان در حضور

هم به قدر خویشتن بودم سزاوار خطاب

هم مرا بودی چو دیگر چاکران قدر و جاه

هم مرا بودی چو دیگر بندگانت فر و آب

نه چو من یک کس دعاگویت ازینسان در غیاب

هم تو خود دانی که گر شمشیر رانندم به فرق

در خلوص صدق من نبود مجال ارتیاب