این من و این گوی و این چوگان و این صف این حریف

گر به ظاهر همچو آدم جسم و جان دارد دواب

چون تویی بایدکه داند شعر نیک از شعر بد

خضر باید تا شناسد جلوه آب از سراب

هرکه می گوید حریفم گوگران سازد رکاب

با چنین شعری مرا نبود هوای شاعری

وز چنین شعری روا نبود بدین فن ارتکاب