شب دواجم آسمان و شمع بزمم ماهتاب

هرکرا درکوی من افتد پس از عمری گذر

همچو عمر رفته اش نبود به سوی من ایاب

روز فرش من زمین و نزل خوانم خون دل

غیر آب جاری اندر خانه من هیچ نیست

ور نبودی آب بودی اشک من جاری چو آب

بیست تن ماهی صفت خوشدل به آب استیم و بس