من نیم دریا وکان تا باشم از جودت به رنج

وین سپارد جزیه تا جان را رهاند از عذاب

ملکهاگیری به یک گفتار چبودگر مرا

هم به یک گفتار سازی کامجوی وکامیاب

من نیم خورشید و مه تا باشم از رایت به تاب

شکوه از بخت زبون قاآنیا زین پس بسست

شکر یزدان راکه هستی مدح گوی بوتراب