کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی
س
ساغرفهرست شاعران و آثار فارسی

نثر · شماره 24

این بگفت و طایفه ای از ندمای ملک با وی به شفاعت یار شدند تا ملک از سر خون او در گذشت و گفت بخشیدم اگر چه مصلحت ندیدم

چهرهٔ سعدیشاعر
قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

  1. 21

    خاندان نبوتش گم شد

    #
  2. 22

    سگ اصحاب کهف روزی چند

    #
  3. 23

    پی نیکان گرفت و مردم شد

    #
  4. 24

    این بگفت و طایفه ای از ندمای ملک با وی به شفاعت یار شدند تا ملک از سر خون او در گذشت و گفت بخشیدم اگر چه مصلحت ندیدم

    انتخاب‌شده
  5. 25

    دانی که چه گفت زال با رستم گرد

    #
  6. 26

    دشمن نتوان حقیر و بیچاره شمرد

    #
  7. 27

    دیدیم بسی که آب سرچشمه خرد

    #

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 24 از «حکایت شماره ۴ - طایفه دزدان عرب بر سر کوهی نشسته بودند و منفذ کاروان بسته و رعیت بلدان از مکاید ایشان مرعوب و لشکر سلطان مغلوب به حکم آنکه ملاذی منیع از قله کوهی گرفته بودند و ملجا و ماوای خود ساخته مدبران ممالک آن طرف در دفع مضرت ایشان مشاورت همی کردند که اگر این طایفه هم برین نسق روزگاری مداومت نمایند مقاومت ممتنع گردد....» است.