کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی
س
ساغرفهرست شاعران و آثار فارسی

مصرع نخست · شماره 37

زمین شوره سنبل بر نیارد

چهرهٔ سعدیشاعر
قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

  1. 34

    ناکس به تربیت نشود ای حکیم کس

    #
  2. 35

    باران که در لطافت طبعش خلاف نیست

    #
  3. 36

    در باغ لاله روید و در شوره بوم خس

    #
  4. 37

    زمین شوره سنبل بر نیارد

    انتخاب‌شده
  5. 38

    درو تخم و عمل ضایع مگردان

    #
  6. 39

    نکویی با بدان کردن چنان است

    #
  7. 40

    که بد کردن به جای نیک مردان

    #

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 37 از «حکایت شماره ۴ - طایفه دزدان عرب بر سر کوهی نشسته بودند و منفذ کاروان بسته و رعیت بلدان از مکاید ایشان مرعوب و لشکر سلطان مغلوب به حکم آنکه ملاذی منیع از قله کوهی گرفته بودند و ملجا و ماوای خود ساخته مدبران ممالک آن طرف در دفع مضرت ایشان مشاورت همی کردند که اگر این طایفه هم برین نسق روزگاری مداومت نمایند مقاومت ممتنع گردد....» است.